تنِ عزیزِ تو رنجور و دردمند نبینم

تنِ عزیزِ تو رنجور و دردمند نبینم
به نازهای طبیبان نیازمند نبینم

بميرم و خبر از حالِ ناخوشِ تو نگيرم
نباشم و تنت آزرده‌ی گزند نبینم

ملال و محنت پاییز دور باد ز جانت
بجز بهار درآن باغِ دلپسند نبینم

اسيرِ زلفِ تو شد دل چنان كه راهِ گريزش
هزار سال دگر هم ازين كمند نبينم

مبند دل به جهانی که خود ز روز نخستین
به هیچ عهد که بسته‌ست پایبند نبینم

رهاست از همه غمها چو هیچ بارِ تعلّق
به روی شانه‌ی آن سروِ سربلند نبینم

امیر حسین سام

من دلم پوسـیـد!

من دلم پوسـیـد
بوسه‌ای، سـطری، سـلامی، خـنده‌ای، چیـزی!

سیدعلی میرافضلی

درآييد درآييد از آن خانه درآييد

درآييد درآييد از آن خانه درآييد
به اين دشت بياييد كه مهمان خداييد

نشسته است لب كوه يكي ابر سبكبال
شما نيز برآييد كزين خاك رهاييد

چو آن ابر نشينيد دمي در بغل نور
چو باران و چو خورشيد بباريد و برآييد

چه خوش چنگ زند باد، به پيراهن شمشاد
شما خيل خموشان به آواز درآييد

نپرسيم كه چونيد، كزين حال برونيد
چه دانيم چراهاش، كه بي چون و چراييد

عجب چهره چو خورشيد پر از مهر پر از نور
ندانيم چگونه ست كه بي مهر و وفاييد

چه سرمست رهيديد، از اين پست پريديد
پرنده تر و خوش تر ز مرغان هواييد...

امیرحسین سام