وفــــا نکردی و کــردم، جفــــــا ندیدی و دیـدم
شکســتی و نشـــکســتم، بـُـریدی و نبـُــریدم

اگــر ز خـَــلق ملامت ،وگــر ز کـــرده ندامــت
کشــیدم از تو کشـیدم، شنـیدم از تو شنـــیدم

کی ام شکوفه اشکی،که در هوای تو هر شب
ز چشــم ناله شکفــتم،به روی شکوه دویدم

مرا نصــــیب غـــم آمد، به شــادی همـه عالم
چــرا که از هـــمه عالم، محــبّت تو گـُـــزیدم

چو شـــمع خنده نکردی،مگر به روز سیـاهم
چو بخـت جـــلوه نکردی،مگر ز موی سپیدم

به جــز وفـــا و عنــایت،نمـاند در هـــمه عالم
ندامـــــتی که نــبُــردم،مــــلامــتی که ندیـــدم

نبـــود از تو گـــریــزی،چنــــین که بار غم دل
ز دســت شکوه گرفتم، به دوش ناله کشــیدم

جوانـــی ام به سمــنـد شـتاب می شد و از پی
چـــو گـَــرد در قـَـدم او، دویــــدم و نرســــیدم

به روی بخـــت ز دیده،ز چهر عمر به گردون
گهی چو اشک نشستم، گهی چو رنگ پریدم

وفا نکـــردی و کردم، به ســــر نبردی و بردم
ثبــــات عهــــد مـرا دیـــدی ای فروغ امیــدم

مهرداد اوستا