درآييد درآييد از آن خانه درآييد
به اين دشت بياييد كه مهمان خداييد

نشسته است لب كوه يكي ابر سبكبال
شما نيز برآييد كزين خاك رهاييد

چو آن ابر نشينيد دمي در بغل نور
چو باران و چو خورشيد بباريد و برآييد

چه خوش چنگ زند باد، به پيراهن شمشاد
شما خيل خموشان به آواز درآييد

نپرسيم كه چونيد، كزين حال برونيد
چه دانيم چراهاش، كه بي چون و چراييد

عجب چهره چو خورشيد پر از مهر پر از نور
ندانيم چگونه ست كه بي مهر و وفاييد

چه سرمست رهيديد، از اين پست پريديد
پرنده تر و خوش تر ز مرغان هواييد...

امیرحسین سام