باید رفت به خواب زمستانی خرس‌ها...

باید رفت به خواب زمستانی خرس‌ها.
 فرصتی بلند برای بازیابی شور زندگی. آرمیدن در خاموشی خمارین خوابی ممتد و بی‌تشویش تا تمام تاول‌های ملال و آبله‌های اندوه، ناپدید شوند.
تمام پاییز،
 به دور از تیک تاک مزاحم ساعت‌ها و دقیقه‌های برگ‌ریز شاخه‌ها، سر بر شانه‌های ملایم خواب بگذاری و قلبت را با نغمه‌های آسوده‌ی شب، میزان کنی.
در آهستگی حلزون‌وار خوابی چندماهه، امیدهای تازه جوانه بزنند و زندگی یکی یکی سنگ‌هایش را با مرگ وا کند.
آن‌قدر در خاموشی خواب بمانی که همه‌ی واژه‌های دست‌آلود از یادت بروند.
 آن‌وقت در روزهای نسیم‌زده‌ و بنفشه‌آمیز اسفند بیدار ‌شوی و ببینی هیچ واژه‌‌ای، آلوده نیست و می‌توانی با هر واژه‌ای برای نخستین بار، دیدار کنی....
باید رفت.
 به خواب زمستانی خرس‌ها...

صدیق قطبی

ما را کبوترانه وفادار کرده است...

دوستی قابل اعتماد برایم تعریف کرد که سال‌ها قبل، از سرِ بخت و اتفاق، همسفرِ دکتر شفیعی کدکنی بوده است. در پروازِ تهران به بوشهر. شفیعی در صندلی مجاورِ او نشسته بود و دوست من در آغاز نمی‌دانست کسی که هم‌کلام او شده، شفیعی است.
گفت در حین صحبت، اشاره‌ی ادبی و استشهاد شعری فراوان داشت و همین باعث شد تعجب کنم و از نامش بپرسم. بعد که گفت من شفیعی هستم کلّی ذوق‌ کردم. بوشهر که پیاده شدیم، در رزرو هتل و محل استقرارشان ظاهراً تعلل و درنگی رخ داده بود و به اصرار پدرم، شب را در خانه‌ی ما ماند.
از آن شب‌نشینی خجسته و صمیمی که متعلق به سال‌ها قبل است، تنها خاطره‌ای روشن و دل‌نواز به یاد دارد.
می‌گوید شفیعی برای ما از خاطره‌‌ی آشنایی و دوستی با یک کبوتر گفت و حکایت کرد از آنچه عامل کفتربازشدنش در مقطعی از زندگی بوده است.
گفت سفری چندروزه به مشهد پیش ‌آمد و هتل ما نزدیک مرقد امام رضا بود. یک روز دیدم کبوتری آمده و لبِ پنجره نشسته. برایش غذا گذاشتم. انس گرفت و روزهای بعد هم آمد. هر روز برایش آب و دانه می‌گذاشتم. اقامت چند روزه‌مان در هتل که تمام شد و رفتیم سوار ماشین بشویم، دیدم همان کبوتر آمده و روی سقف ماشین نشسته. همراه خودمان به تهران آوردیم. برایش در پشت‌بامِ خانه‌ی‌مان، جایی مهیا کردم. بعد دلم برای تنهایی‌اش سوخت و برایش جفتی خریدم. زاد و ولد کردند و من شدم کبوترباز...
کبوترها زیاد شده بودند و همسایه‌ها گه‌گاه شکایت می‌کردند. ناگزیر شدم کبوترداری را کنار بگذارم.
کبوتر پیِ ‌من آمده بود، من پیِ‌ کبوتر نرفتم.

صدیق قطبی