مهر و ماه

تنِ عزیزِ تو رنجور و دردمند نبینم
به نازهای طبیبان نیازمند نبینم

بميرم و خبر از حالِ ناخوشِ تو نگيرم
نباشم و تنت آزرده‌ی گزند نبینم

ملال و محنت پاییز دور باد ز جانت
بجز بهار درآن باغِ دلپسند نبینم

اسيرِ زلفِ تو شد دل چنان كه راهِ گريزش
هزار سال دگر هم ازين كمند نبينم

مبند دل به جهانی که خود ز روز نخستین
به هیچ عهد که بسته‌ست پایبند نبینم

رهاست از همه غمها چو هیچ بارِ تعلّق
به روی شانه‌ی آن سروِ سربلند نبینم

امیر حسین سام