مهر و ماه

شبِ عاشقان بیدل چه شبی دراز باشد
تو بیا، کز اول شب درِ صبح باز باشد
عجبست اگر توانم که سفر کنم ز دستت
به کجا رود کبوتر که اسیرِ باز باشد
ز محبتت نخواهم که نظر کنم به رویت
که مُحبّ صادق آنست که پاکباز باشد
ه کرشمۀ عنایت نظری به سوی ما کن
 که دعای دردمندان ز سر نیاز باشد
همه شب در این خیالم که حدیث وصل جانان
به کدام دوست گویم که محَل راز باشد؟
چه نماز باشد آن را که تو در خیال باشی؟
و صَنَم نمی گذاری که مرا نماز باشد
نه چنین حساب کردم چو تو دوست گرفتم
که ثنا و حمد گویم و جفا و ناز باشد
دگرش چو بازبینی غم دل مگوی سعدی
که شب وصال کوتاه و سخن دراز باشد
قدمی که بر گرفتی به وفا و عهدِ یاران
اگر از بلا بترسی قَدَم مَجاز باشد

سعدی